امیرحسین ساکن فاز یک اندیشه حدود ساعت ۸ شب در بلوار اصلی فاز یک اندیشه شهریار با شلیک گلوله جنگی از پشت هدف قرار گرفت. گلوله از ناحیه کتف وارد بدنش شد و به قلب او اصابت کرد و در همان جا جان باخت.
به گفته یکی از نزدیکان او که با بخش راستی آزمایی بی بی سی فارسی صحبت کرده است است امیرحسین در شلوغی های خیابان هنگام شروع تیراندازی تنها بود. به گفته کسبه و جوانانی که در همان بلوار حضور داشتند و او را از طریق دوستان مشترک می شناختند امیرحسین پس از اصابت گلوله به طور کامل بیهوش شد. آنها تلاش کردند او را به بیمارستان برسانند و در آن شرایط یک خودروی پژو پارس سفید را متوقف کردند و پیکر امیرحسین را داخل خودرو گذاشتند و از راننده خواستند او را به بیمارستان منتقل کند. هیچ یک از آن افراد همراه راننده نرفتند.
در آن ساعات خطوط تلفن قطع بود. پس از وصل شدن تلفن ها حوالی نیمه شب کسبه ماجرا را به دوستان امیرحسین اطلاع دادند و از این طریق خانواده در جریان قرار گرفت. امیرحسین به تنهایی در اندیشه زندگی می کرد و خانواده اش در عظیمیه کرج بود.
از همان شب خانواده و دوستانش با این امید که امیرحسین زنده است و در یکی از مراکز درمانی تحت مداوا قرار دارد جست وجو را آغاز کردند. بیمارستان های نور امام سجاد تامین اجتماعی شهریار سردار سلیمانی و چندین درمانگاه و کلینیک اطراف حتی سردخانه ها را تا صبح گشتند. این پیگیری ها سه روز ادامه داشت با این تصور که شاید او جراحی شده و بیهوش است یا به دلیل شرایط امنیتی با نامی غیرواقعی بستری شده باشد. به گفته این منبع آگاه در آن زمان شماری از کادر درمان برای امنیت مجروحان و جلوگیری از پیگیری از سوی نیروهای امنیتی آنها را با نام های جعلی بستری می کردند.
در روز چهارم پس از آنکه پاسخی از هیچ مرکز درمانی دریافت نشد به خانواده گفته شد برای جست وجو به کهریزک مراجعه کنند. خانواده در کهریزک با پیکر بی جان امیرحسین روبه رو شدند.
امیرحسین در آرامگاه امامزاده حیدر کرج که قبرستانی کوچک است به خاک سپرده شد؛ در قطعه ای که چندین جوان دیگر نیز در همان روزها دفن شده بودند.
خانواده می گویند اجازه عکاسی از پیکر امیرحسین داده نشد. پیکر او به صورت کفن پیچ با آمبولانس به محل دفن منتقل شد و تنها برای لحظاتی صورت او را باز کردند تا مادرش بتواند او را ببیند.
به گفته این منبع «امیرحسین تنها فرزند و نوه این خانواده بود. او کارمند خوش اخلاق و خوش ذوق شرکت ایران خودرو ورزشکار و پرانرژی بود. او برنامه ها و آرزوهای زیادی برای آینده داشت؛ آینده ای که به گفته خانواده اش همه اش زیر خاک دفن شد».
