«محمدرضا محسنی» ۲۳ سال داشت. ساکن تهران. ورزشکار و با نشاط و البته فداکار. ۱۸دی۱۴۰۴ وقتی سیل جمعیت در مشیریه و افسریه و کیان شهر به خیابان آمد محمدرضا هم همراه آن ها بود. اینترنت را که قطع کردند ماموران سرکوب رو به جمعیت آتش گشودند.
یکی از تیرهای سرگردان نشست توی پیشانی محمدرضا و جان او را گرفت.
محمدرضا در میان دوستان و خانواده به اخلاق نیکو و فیزیک ورزشی اش شناخته می شد تحصیلات خود را تا مقطع دیپلم گذرانده بود. کاری بود و می خواست با فاطمه آینده ای روشن بسازد.
فاطمه مثل بسیاری از زنان جوان عشق از دست داده بی تاب است. گفتنِ «قوی باش» «به او افتخار کن» داغ روی قلبش را سرد نمی کند. او می گوید: «من مانده ام و جای خالی که هیچ چیزی جایش را پر نمی کند. دلم تنگ است. دلم از این دنیای کوفتی گرفته. قرار نبود این طوری تمام شود. قرار نبود بدون خداحافظی برود و من بمانم. حتی فرصت نکردم بگویم چقدر دوستش دارم.»
فاطمه حالا برای دیدن کسی که با او می خندید و زندگی می ساخت راهی ندارد جز طی کردن مسیر تا جایی که محمدرضا آرمیده است. او را ۲بهمن۱۴۰۴ در قطعه ۲۱۸ ردیف ۵۰۰ بهشت زهرا در تهران به خاک سپردند.