یاسین میرزایی شهروند ۲۹ ساله کرد یارسان و اهل کرمانشاه پنج شنبه ۱۸دی۱۴۰۴ در اعتراضات محله «دره دراز دژیر » کرمانشاه با شلیک گلوله سرکوبگران جمهوری اسلامی کشته شد.
او دانش آموخته و دانشجوی مقطع کارشناسی ارشد در رشته ژئوفیزیک بود و با بورسیه تحصیلی در کشور ایتالیا تحصیل می کرد. به گفته نزدیکان یاسین تنها چند روز پیش از کشته شدنش برای تعطیلات به کرمانشاه بازگشته بود؛ سفری که بیش از آنکه صرفاً دیداری کوتاه باشد به گفته خانواده اش نوعی خداحافظی و شاید آخرین دیدار با خانواده به شمار می رفت چرا که او تصمیم داشت پس از آن برای ادامه مسیر زندگی و تحصیل به انگلستان مهاجرت کند.
شبکه حقوق بشر کردستان روز ۲۸ دی ۱۴۰۴ از کشته شدن دست کم ۱۵۰ شهروند کرد و بازداشت بیش از ۲۰۰۰ نفر در جریان اعتراضات دی۱۴۰۴ خبر داد. در میان کشته شدگان نام یاسین میرزایی شهروند ۲۹ ساله کرد یارسان و اهل کرمانشاه نیز به چشم می خورد. یاسین میرزایی قلعه زنجیری پنج شنبه ۱۸دی۱۴۰۴ در اعتراضات محله «دره دراز دژیر » کرمانشاه با شلیک گلوله سرکوبگران جمهوری اسلامی کشته شد. او دانش آموخته و دانشجوی مقطع کارشناسی ارشد در رشته ژئوفیزیک بود و با بورسیه تحصیلی در کشور ایتالیا تحصیل می کرد. به گفته نزدیکان یاسین تنها چند روز پیش از کشته شدنش برای تعطیلات به کرمانشاه بازگشته بود؛ سفری که بیش از آنکه صرفاً دیداری کوتاه باشد به گفته خانواده اش نوعی خداحافظی و شاید آخرین دیدار با خانواده به شمار می رفت چرا که او تصمیم داشت پس از آن برای ادامه مسیر زندگی و تحصیل به انگلستان مهاجرت کند.
روایت تهدید و تحمیل
به گفته خانواده یاسین نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی پس از کشته شدن او تحویل پیکرش را مشروط به پذیرش یک روایت اجباری کردند. خانواده مجبور شده بودند یکی از دو شرط را بپذیرند: یا اعلام کنند که یاسین عضو بسیج کرمانشاه بوده و توسط معترضان کشته شده یا مبلغ ۷۵۰ میلیون تومان به عنوان «حق گلوله» به صندوق دولت پرداخت کنند. همچنین به خانواده هشدار داده شده بود که در صورت برگزاری مراسم خاکسپاری در شهر کرمانشاه تنها پدر و مادر یاسین اجازه حضور خواهند داشت.
خانواده یاسین این شروط را نپذیرفتند آن ها پس از دو روز تلاش و پیگیری پیکر فرزندشان را تحویل گرفتند و تصمیم گرفتند مراسم خاکسپاری را در روستای «قلازنجیر» از توابع کرمانشاه در فاصله ای بیش از دو ساعت از شهر برگزار کنند. این مراسم با حضور جمعیت زیادی برگزار شد و بنا بر گفته نزدیکان هم زمان با خاکسپاری شعارهایی علیه جمهوری اسلامی سر داده شد. به دلیل قطع اینترنت تصاویر و ویدیوهای این مراسم هنوز در دسترس خانواده و نزدیکان قرار نگرفته است.
فرح میرزایی دخترعموی یاسین که بیش از ۱۱ سال است به عنوان پناهنده در ترکیه زندگی می کند می گوید: «این بار می دانم که غم از دست دادن یاسین و جای زخم او هیچ وقت فراموش نمی شود. یاسین فقط ۲۹ سال داشت. پارسال من خواهر و خواهرزاده ام را با همان گروه ۷۵ نفره مهاجران در آب های یونان و ایتالیا از دست دادم؛ غرق شدند. اما زخم یاسین فرق دارد. او هزاران آرزو در سر داشت تحصیل کرده بود و رویای مهاجرت به انگلستان و ادامه تحصیل را دنبال می کرد.»
لحظه ای که نام یاسین در اخبار دیده شد
فرح روایت می کند که هم زمان با ادامه اعتراضات در کرمانشاه ایلام و ملکشاهی و در شرایطی که ارتباط خانواده و بستگان به طور کامل قطع شده بود نام و عکس یاسین میرزایی را در اخبار و رسانه ها دیده است: «باورکردنی نبود. به هر دری زدم تا با خانواده تماس بگیرم اما ممکن نبود.»
او که خود از شهروندان یارسان است سرانجام از طریق از دوستان هم کیش اش که در انگلستان زندگی می کند خبرمی گیرد. دوست فرح شنیده بود که در شهرک دره دریژ کرمانشاه با به قلب یاسین با گلوله جنگی شلیک کرده اند و او درجا جان باخته است.»
به گفته فرح یکی از دوستان خانواده که در اقلیم کردستان زندگی می کند از نزدیکی مرز موفق شده با خانواده تماس بگیرد و آن ها گفته اند که پس از دو روز تلاش برای تحویل پیکر یاسین با همان شروط تحمیلی نیروهای امنیتی مواجه شده اند.
یاسین؛ کودکی با رویای آزادی
فرح میرزایی در ادامه گفت وگو از ویژگی های شخصیتی یاسین می گوید: «از همان دوران کودکی و نوجوانی علاقه زیادی به تحصیل و درس خواندن داشت. بین بچه های خانواده او یک استثنا بود. در نشست های خانوادگی و جمع دوستانش همیشه از آزادی و برابری حرف می زد.»
در پایان گفت وگو از فرح خواستم اگر ممکن است چند تصویر از یاسین برای انتشار در گزارش در اختیارم بگذارد. او بی اختیار بغض کرد و گفت: «یاسین از همان کودکی علاقه ای به عکس گرفتن نداشت. حتی در فضای مجازی هم هیچ وقت عکسی از خودش نمی گذاشت.» بعد خاطره ای کوتاه از او یادش آمد: «یک روز دیدم چند عکس از خودش در اینستاگرام شخصی اش گذاشته. به او زنگ زدم و با تعجب گفتم چه خبره؟ با خنده جواب داد: هیچی خواهرجان دلم گرفته بود همین جوری گذاشتم.»
