Nasim was a mechanical engineer and mother of two children. She was killed in Sadeghiyeh, Ariashahr, Tehran. A source close to the family reported that Nasim's husband held her from behind when he realized he was only holding her jacket, and Nasim had fallen to the ground. He carried his wife's body for an hour and a half to prevent it from falling into the hands of security forces. Eventually, residents of a house sheltered him, and they moved the body to a garage. Two strangers took his car keys to bring the car to him. When the strangers brought the car, Nasim's husband wrapped her body in a sheet and took it with him.
Nasim Pouraghaei's cousin reported that on Thursday, January 8, 2026, she was with her husband at protests on Ashrafi Esfahani Street in Tehran, where she died from a gunshot wound to the head.
A source close to Nasim Pouraghaei stated that she was killed by government forces late at night when most protesters were returning home.
The suppressive forces shot her in the neck, killing her instantly.
Nasim's cousin mentioned that her husband was holding her to protect her, but suddenly felt his hand get wet and realized she had been shot when he saw her bleeding.
They sought help, but in the terrifying situation, their calls were unheard. Nasim's husband had to carry her body for an hour, exhausted, until he sat in an alley with her lifeless body in his arms. Two young men advised him not to sit there, warning that the authorities would take the body away.
The young men took Nasim's husband's car keys, promising to bring the car. A woman living in the alley opened her door and invited them in. While the young men fetched the car, the homeowner brought a sheet to wrap Nasim's cold body, and they transported her to Payambaran Hospital.
Nasim's body, like others killed in Tehran, was transferred to the Kahrizak forensic center. Her cousin said she was one of 6,000 people killed on January 8. On January 9, 2026, when families went to Kahrizak to claim the bodies, they stood in line, waiting for their numbers to be called. Nasim was the 400th name called.
Nasim Pouraghaei's cousin shared a photo of her gravestone, writing that her beautiful cousin stood for freedom on January 8 and was taken from us by the Islamic regime.
She continued, expressing that their hearts are broken by the injustice and cruelty. This pain will not be forgotten, and this blood will not go unanswered. They took her life, but not freedom. They silenced her voice, but not our anger. We promise to continue her path until the end of this darkness, until the fall of the Islamic regime and the birth of freedom. We continue this journey with broken hearts but unyielding determination. Woman, life, freedom.
Another relative of this young woman posted a heartfelt message on Instagram, stating that Nasim was not just a headline. She was someone's home, someone's joy, someone's entire world, and now she is gone.
Nasim Pouraghaei's cousin remarked that Iran is full of people like Nasim, who leave home with hope and never return. Then the internet is cut, and phone lines are blocked so that no one hears the cries, mourning, and truth, causing the truth to disappear. Even mourning must be done in silence.
A person close to Nasim Pouraghaei emphasized pride in what she did and urged the people of Iran, "Please do not forget Nasim."
*Translated on 2026-03-13*
نسیم مهندس مکانیک و مادر دو کودک بود. او در صادقیه آریاشهر تهران کشته شد. به گفته یک منبع نزدیک به خانواده «همسر نسیم او را را از پشت گرفته بود که متوجه می شود تنها کاپشن او در دستش مانده و نسیم به زمین افتاده است. او جسد همسرش را یکساعت و نیم به دوش می کشد تا به دست ماموران امنیتی نیفتد. در نهایت ساکنان یک خانه به او پناه می دهند و آنها جسد را به پارکینگ می برند. دو غریبه نیز کلید ماشین او را می گیرند تا ماشین را برای او بیاورند. در نهایت وقتی ماشین را آن دو غریبه می آورند همسر نسیم جسدش را در ملافه ای می پیچد و با خود می برد.»
به گفته دختردایی نسیم پورآقایی او روز پنج شنبه ۱۸دی۱۴۰۴ همراه با همسرش در اعتراضات خیابان «اشرفی اصفهانی» در تهران بودند و او بر اثر اصابت گلوله جنگی به ناحیه سر جان خود را از دست داده است.
به گفته این عضو نزدیک به نسیم پورآقایی کشته شدن او به دست نیروهای حکومتی در ساعات پایانی شب و زمانی که اغلب معترضان در حال بازگشت به خانه بودند رخ داده است.
ماموران سرکوب او را از ناحیه گردن هدف گلوله قرار داده و در دم کشته اند.
دختر دایی نسیم می گوید: «همسرش او را بغل کرده بود که آسیب نبیند اما یک آن حس کرد که دستش خیس شده و نسیم سبک شده. وقتی صدایش زد دید که دارد خون بالا می آورد و فهمید تیر خورده است.»
کمک می خواهند اما در آن شرایط دهشت بار صدایش شنیده نمی شد. همسر نسیم مجبور شد پیکر او را به مدت یک ساعت بر دستان خود حمل کند: «آنقدر خسته شده بود که با پیکر بی جان نسیم توی آغوشش در یک کوچه نشست. دو پسر جوان وقتی او را دیدند گفتند این جا ننشینید مامورها ببینند پیکر را ازت می گیرند.»
مردان جوان سوییچ ماشین همسر نسیم را گرفتند و گفتند ما ماشین را برایت می آوریم. زنی که خانه اش در کوچه بود در را باز می کند و همسر نسیم را به داخل دعوت می کند: «تا مردان جوان ماشین را می آورند زن صاحب خانه ملحفه ای می آورد پیکر سرد نسیم را در آن می پیچند و او را به بیمارستان پیامبران می رسانند.»
پیکر نسیم مثل بقیه کشته شدگان تهران به پزشکی قانونی کهریزک منتقل شد. دختردایی اش می گوید: «او یکی از شش هزار نفری است که در روز ۱۸دی ماه کشته شده است. تاریخ ۱۹دی۱۴۰۴ وقتی برای تحویل پیکر او به کهریزک مراجعه کردند خانواده ها در صف ایستاده بودند و منتظر بودند شماره شان خوانده شود تا بتوانند پیکر عزیزان خود را تحویل بگیرند. نسیم چهارصدمین کشته ای بود که اسمش خوانده شد.»
دختردایی نسیم پورآقایی با انتشار تصویری از سنگ مزار او نوشت: «دخترعمه زیبای من در ۱۸دی در خیابان برای آزادی ایستاد و به دست رژیم اسلامی از ما گرفته شد.»
او در ادامه نوشته است: «دل های ما شکسته است؛ شکسته از ظلم از جنایت از بی عدالتی. این درد فراموش نمی شود این خون بی پاسخ نمی ماند. تو را کشتند اما آزادی را نه صدایت را خاموش کردند اما خشم ما را نه. ما قول می دهیم راهت را ادامه دهیم تا پایان این تاریکی تا نابودی رژیم اسلامی و تولد آزادی. این راه را با دل شکسته اما با اراده ای شکست ناپذیر ادامه می دهیم. زن زندگی آزادی.»
یکی از دیگر بستگان این زن جوان با انتشار پستی تاثیرگذار در حساب کاربری اینستاگرام خود نوشت: «نسیم یک تیتر خبری نبود. او خانه کسی بود شادیِ کسی تمام دنیای کسی و حالا دیگر نیست.»
به گفته دختردایی نسیم پورآقایی می گوید:«ایران پر از نسیم هاست؛ آدم هایی که با امید از خانه بیرون می روند و هرگز بازنمی گردند. بعد اینترنت را قطع می کنند و خطوط تلفن را می بندند تا هیچ کس فریادها سوگ و حقیقت را نشنود و این گونه حقیقت ناپدید می شود. حتی عزاداری هم باید در سکوت انجام شود.»
این فرد نزدیک به نسیم پورآقایی تاکید می کند که به آن چه او انجام داد افتخار می کند و از مردم ایران خواسته است «لطفا نسیم را فراموش نکنید.»
