Nasim enjoyed every moment of life and achieved significant success in the field of biomedical engineering. A decision was made to migrate to the University of Alberta for further studies. This decision was influenced by societal conditions and a desire to utilise personal talents. In the initial months of residing in Edmonton, it was observed that people around the world share many similarities.
After eight months, Nasim returned to Iran and noticed that many things had changed. The community encountered was dominated by politics and news. It was felt that the opportunity to return to a previous way of life had been lost.
For Nasim's mother, memories, paintings, and achievements still hold meaning. This sorrow provides strength for the pursuit of justice and helps to find meaning in Nasim's passing as much as in life.
نسیم از لحظه لحظه عمر خود لذت برد و در رشته مهندسی پزشکی به موفقیت های چشمگیری دست یافت. او تصمیم گرفت برای ادامه تحصیل به دانشگاه آلبرتا مهاجرت کند. این تصمیم به دلیل شرایط جامعه و تمایل به استفاده از نبوغ خود گرفته شد. او در ماه های اول اقامت در ادمونتون متوجه شد که انسان ها در سراسر جهان شباهت های زیادی دارند.
پس از هشت ماه، نسیم به ایران بازگشت و متوجه شد که بسیاری از چیزها تغییر کرده اند. او با جامعه ای مواجه شد که سیاست و اخبار در آن غالب بود. نسیم احساس کرد که شانس بازگشت به زندگی قبلی خود را از دست داده است.
نسیم برای مادرش همچنان زنده است. خاطرات، نقاشی ها و موفقیت های او همچنان برای مادرش معنا دارند. این غم و اندوه به مادرش نیرویی برای ادامه مسیر دادخواهی می دهد و به او کمک می کند تا با مرگ نسیم نیز به اندازه زندگی اش، معنی بیافریند.
