«مجید خادمی طاهر»، دانشجوی دکترای «دانشگاه صنعتی اصفهان» و پژوهش گر حوزه بیوتکنولوژی که در یکی از شرکت های دانش بنیان روی داروهای ضدسرطان کار می کند، یکی از کسانی است که در مراسم چهلم «حدیث نجفی» یک چشم خود را از دست داد.
مجید به همراه مادر و خواهرش برای هم دردی با خانواده حدیث نجفی راهی «بهشت سکینه» شده بود اما بسته بودن آرام ستان، فضای ملتهب، حضور نیروهای پلیس و هم چنین مواجهه با خودروی نیروی انتظامی که مورد هجوم برخی از معترضان قرار گرفته بود، آن ها را از ادامه مسیر منصرف کرد. مجید خواهر و مادرش را به سمت خاکی کنار اتوبان برد تا بتواند آن ها را از منطقه درگیری دور کند.
همراه آن ها، گروهی دیگر از مردم هم بودند که آن التهاب پرخشم را ترک می کردند. آن ها پشت به معترضان و رو به سمت بازگشت داشتند که نیروهای سرکوب موتورسوار از روبه رو سلاح به روی مردم گشودند.
هدف گیری نیروهای سرکوب نه فقط مردم در اتوبان و صف اعتراضات بلکه مستقیم به خاکی و سمت کسانی بود که در حال ترک محل بودند.
تیرهای ساچمه ای نتوانستند لباس های تن مجید را رد کنند و به گوشت برسند اما یکی از آن ها چشمش را شکافت، از کره چشم رد شد و پشت شبکیه نشست. او هم چنان آن ساچمه را با خود به همراه دارد.
بینایی یک چشم مجید برای همیشه از بین رفت. او توانست خود را به بیمارستانی در کرج برساند اما مجید را به تهران منتقل کردند و همان شب مورد جراحی قرار گرفت. دیگر از پزشکان کمکی برای او ساخته نیست و مجید چشم چپ خود را برای همیشه از دست داد.
هشتم فروردین بود که «امتداد» در گفت وگو با «پیام درافشان»، وکیل دادگستری خبر داد که مجید خادمی به همراه تعدادی دیگر از آسیب دیدگان اعتراضات سراسری ۱۴۰۱، شکایت خود را در مراجع قضایی به ثبت رسانده اند.
شکایت مجید در دادگستری استان البرز ثبت شد. البته هنوز به او اطلاع نداده اند که چه زمانی برای پی گیری پروسه قضایی باید مراجعه کند.
یکی از نزدیکان مجید به «ایران وایر» می گوید او طی این ماه ها مدام به یافتن ضارب چشم هایش فکر کرده است؛ این که چه کسی بوده و چرا به مجید شلیک کرده و چشم او را گرفته است: «مجید می داند که آن چه از این دستگاه قضایی برمی آید، می تواند ناعادلانه باشد یا حقیقت را فاش نسازد اما برای او مهم است که از دست دادن چشمش را در همین دستگاه قضایی ثبت کند و در عین حال همین دستگاه را نیز به چالش بکشد. دلیلی نداشت او را هدف سلاح قرار دهند؛ آن هم در شرایطی که مجید در مسیر بازگشت بود و در درگیری ها مشارکتی نداشت.»
یکی از همراهان مجید در پی گیری های درمانی او می گوید در هر مراجعه به بیمارستان ، در ماه های نخست اعتراضات با ده ها آسیب دیده دیگر که چشم یا چشم های خود را از دست داده بودند، مواجه شده اند؛ زنانی که دو چشم خود را از دست داده، نوزادانی که تا آخر عمر باید نابینا بمانند و ده ها شهروند دیگر که مقابل ظلم و آدم کشی ایستاده بودند.
