The political prisoner, Saeed Eghbali, has published a letter describing his experience near the site of weekly executions at Rajai Shahr Prison in Karaj. In part of this note, Mr. Eghbali describes the conditions of execution in this prison, writing: "The sound of cars actively coming and going for the execution ceremony on Tuesday nights can be heard from behind the barred windows of my room. Familiar sounds that have nested in every brick of this prison from the 1980s to today."
The full text of this letter follows:
"Execution Narrative from Rajai Shahr Prison in Karaj
The first time I encountered the concept of execution, I was a young child and saw death struggling in the main square of our town. But after being exiled to Rajai Shahr, I felt execution with my entire being.
Before anything else, I want to remember my dear friend and cellmate Behnam Mahjoubi, who also had the noose placed around his neck. A friend who perished before my eyes, and even now, when I look at his photo above my bed, my heart burns from all that cruelty and oppression, and I recall my loneliness and my sobbing in the bathroom of Ward 8!
For people like me, who are from the lowest and most forgotten class of society, death and loss are commonplace with the existence of oppressors. Loss and death of life, property, job, dreams, peace, love, and everything! In our class, you lose, or better to say, it is snatched from you, like Behnam Mahjoubi...
In Rajai Shahr Prison, this process takes on an even more terrifying form, with weekly executions! Here, there is a place called the 'Suite,' which consists of several solitary cells used for various purposes. Punitive transfers of those who engage in fights, strikers, and those who allegedly commit 'prison offenses' are sent to these solitary cells. But the most terrifying is the transfer of prisoners sentenced to death to these cells a few days before the execution of their sentence.
Wednesday mornings are the days of execution in a place near our current ward (Ward 4). Sometimes two or three people, and sometimes more than ten prisoners, are transferred to this location for execution. Prison officials, the prosecutor's office, and the execution of sentences also participate in this ceremony to ensure the execution and death of the prisoner! The sound of cars actively coming and going for the execution ceremony on Tuesday nights can be heard from behind the barred windows of my room. Familiar sounds that have nested in every brick of this prison from the 1980s to today.
The sound of the cars reminds me of Zaniar and Loghman, whose graves are not even marked! I remember all the faces I see in the meeting hall and the main corridor! On Tuesday nights, I ask myself which one of them had the noose placed around their neck today?! They all remind me of my dear Behnam...
Every day, I see people here who have been sentenced to death on various charges and spend every moment of their imprisonment with anxiety and fear. Every time their name is called for various reasons, they turn pale, and to give themselves hope, even for a brief moment, they joke and laugh with their cellmates and say: Forgive me, guys...
Before Tuesday, the days are filled with worry and anxiety that they might be attacked with sticks and batons, handcuffed and shackled, and transferred to the Suite, and on Wednesday morning, a lever is pulled, and it's over...
How many people here have died and come back to life a thousand times before death in solitary confinement, where the stench drips from the walls and the cold is bone-chilling! The drugs and pills that prison officials give to ease their conscience in the last moments of a condemned person's life do not answer their question of why they must die. Who decides that I should die? An 80-year-old man who considers himself God's representative on earth?!
I know people here who have spent nights wall-to-wall with a person condemned to death and still can't get the sound of their moans, screams, and chains, and the beatings they received from the guards out of their ears! I also spent a short time in Ward 209 in cell 113 with Esmail and Khosro, who were sentenced to death, and in the end, they were executed before I left Ward 209.
The root and reason for every murder, rape, and theft can be found in the structure of a regime that itself is the producer and promoter of poverty, injustice, wrongness, corruption, death, and suffocation. Every person sentenced to death is a mirror image of myself. Because they are from the same class and people whose dreams and aspirations have been ruined in the dark world created by the Islamic Republic, and now they must go with trembling legs to face a predetermined death.
The author of this narrative is not Saeed Eghbali from Rajai Shahr; I am the same worker who fell from the top of a building! A grave sleeper in Behesht Zahra, a prostitute whose body and soul have been set on fire, a child searching for their childhood in the trash can, an addict with a syringe in hand under a frozen bridge, that vendor with a bruised eye, and all those who are executed every day under various pretexts and accusations in this air that smells of death, I am!
But with all these experiences and observations that crucify one's existence, let the powerless powerful know! Under these hardships, not only do we not bend, but every noose, bullet, and baton you bestow upon our people makes us more determined and brings you closer to the end.
In memory of my dear brothers Hamzeh Savari, Zaniar and Loghman Moradi, Farzad Kamangar, Ali Saremi, Gholamreza Khosravi, Ramin Hossein Panahi, Reyhaneh Jabbari, and Shirin Alam Holi
Saeed Eghbali / April 2022 / Rajai Shahr Prison, Karaj."
زندانی سیاسی، سعید اقبالی با انتشار نامه ای از تجربه خود در جوار محل اعدام های هفتگی زندان رجایی شهر کرج نوشته است. آقای اقبالی در بخشی از این یادداشت ضمن توصیف شرایط اجرای حکم در این زندان نوشته است: «صدای ماشین هایی که سه شنبه شبها فعالانه برای اجرای مراسم اعدام در رفت و آمدند از پشت پنجره های فنس کشیده اتاق من شنیده میشود. صداهایی آشنا که از دهه شصت تا به امروز در آجر به آجر این زندان لانه کرده اند.»
متن کامل این نامه در ادامه می آید:
«روایت اعدام از زندان رجایی شهر کرج
اولین بار که با مقوله اعدام مواجه شدم کودکی چند ساله بودم که در میدان اصلی شهرمان مرگ را در حال دست و پا زدن دیدم. اما بعد از تبعید به رجایی شهر اعدام را با تمام وجود حس کردم.
پیش از هرچیزی میخواهم یادی کنم از رفیق و همبندی عزیزم بهنام محجوبی که او هم به نوعی طناب دار را بر گردنش انداختند. رفیقی که پیش چشمانم پرپر شد و هنوز هم وقتی به عکسش که بالای تختم گذاشته ام، نگاه میکنم قلبم میسوزد از آن همه قساوت و ستمکاری و یاد تنهایی ام می افتم و زار زار گریه هایم در حمام بند هشت!
برای کسانی همچون من که از پایین ترین و فراموش شده ترین طبقه جامعه هستند مرگ و از دست دادن با وجود ظالمان امری عادی است. از دست دادن و مرگ جان، مال، شغل، رویا، آرامش، عشق و همه چیز! در طبقه ما از دست میدهی یا بهتر است بگویم از دستت می ربایند مثل بهنام محجوبی….
در زندان رجایی شهر این روند شکل خوفناک تری هم دارد، اعدام هفتگی! در اینجا مکانی به نام “سوییت” وجود دارد که متشکل از چندین سلول انفرادی است و از این سلول ها استفاده های متفاوتی می شود. انتقال تنبیهی کسانی که دست به نزاع میزنند تا اعتصابگران و کسانی که اصطلاحا مرتکب “خلاف زندان” می شوند، به این سلول های انفرادی. اما هولناک ترین آن انتقال زندانیان محکوم به اعدام به این سلول ها چند روز پیش از اجرای حکم است.
بامداد چهارشنبه ها، روز اجرای حکم در جایی نزدیک به بند فعلی ما (بند۴) است. گاهی دو یا سه نفر و گاهی تا بیش از ده زندانی برای اجرای حکم به این مکان منتقل می شوند. مسئولین زندان، دادستانی و اجرای احکام نیز برای اطمینان از اجرای حکم اعدام و مرگ زندانی در این مراسم شرکت می کنند! صدای ماشین هایی که سه شنبه شب ها فعالانه برای اجرای مراسم اعدام در رفت و آمدند از پشت پنجره های فنس کشیده اتاق من شنیده می شود. صداهایی آشنا که از دهه شصت تا به امروز در آجر به آجر این زندان لانه کرده اند.
صدای ماشین ها مرا به یاد زانیار و لقمان می اندازد که حتی نشانی از قبرشان هم نیست! یاد همه چهره هایی که در سالن ملاقات و کریدور اصلی می بینم! شب های سه شنبه از خودم می پرسم این کدامشان بود که امروز طناب بر گردنش انداختند؟! همه مرا به یاد بهنام عزیزم می اندازند….
همه روزه کسانی را در اینجا می بینم که با اتهامات مختلف محکوم به اعدام شده اند و هر لحظه حبسشان را با اضطراب و ترس سپری می کنند. هربار که نامشان را به بهانه های مختلف صدا میزنند رنگشان می پرد و برای امید دادن به خودشان حتی لحظه ای کوتاه هم که شده بنا را به شوخی و خنده می گذرانند و رو به همبندی هایشان می گویند: حلال کنید بچه ها….
تا قبل از سه شنبه روزها پر از نگرانی و اضطراب است که مبادا با چوب و چماق بر سرشان بریزنند و دستبند و پابند شده به سوییت منتقلشان کنند و بامداد چهارشنبه اهرمی کشیده شود و تمام….
چه انسان هایی که اینجا ثانیه به ثانیه در انفرادی که بوی تعفن از دیوارهایش میبارد و در سرمای استخوان سوزش تا قبل از مرگ هزار بار مردند و زنده شدند! موادمخدر و قرص هایی هم که مسئولین زندان برای تسکین وجدانشان در آخرین لحظات زندگی فرد محکوم به اعدام به او می دهند پاسخگوی این سوالش نیست که چرا من باید بمیرم؟ چه شخصی تصمیم می گیرد من بمیرم؟ یک پیرمرد ۸۰ ساله که خود را نماینده خدا بر روی زمین میداند؟!
افرادی را اینجا میشناسم که شب هایی را دیوار به دیوار سلول یک شخص محکوم به اعدام سپری کرده اند و صدای ناله و فریاد و زنجیرهای دست و پایشان و کتک هایی که از زندانبان میخوردند هنوز از گوششان بیرون نرفته! منم مدت کوتاهی را در بند ۲۰۹ در سلول شماره ۱۱۳ با اسماعیل و خسرو که محکوم به اعدام بودند، گذرانده ام و دست آخر هم پیش از ترک بند ۲۰۹ اعدام شدند.
ریشه و چرایی هر قتل و تجاوز و سرقتی را میتوان در ساختار رژیمی کشف کرد که خود مولد و مروج فقر و بی عدالتی و ناحقی، فساد، مرگ و خفقان است. هر فرد محکوم به اعدامی آینه تمام نمای خودم است. چرا که از همان طبقه و مردمی است که رویاها و آرزوهایش در دنیای پر از سیاهی که جمهوری اسلامی خلق کرده تباه شده و حال باید با پایی لرزان به استقبال مرگی از پیش تعیین شده برود.
نویسنده این روایت سعید اقبالی از رجایی شهر نیست من همان کارگر سقوط کرده از بالای ساختمانم! گورخواب بهشت زهرا، زن تن فروشی که تن و جانش را به آتش کشیده اند، کودکی که کودکی اش را در سطل آشغال جستجو می کند، معتادی که با سرنگ در دست زیر پل یخ زده، آن دست فروشی که زیر چشمش کبود است و تمام کسانی که هر روز در این هوایی که بوی مرگ می دهد به بهانه ها و اتهامات مختلف اعدام می شوند، منم!
اما با تمام این تجربیات و مشاهدات که وجود آدمی را به صلابه می کشد. قدرتمندان بی قدرت بدانند! زیر بار این مصائب نه تنها کمر خم نمی کنیم بلکه هر طناب دار، هر گلوله و باتومی که نثار مردممان می کنید ما را مصمم تر و شما را به پایان نزدیکتر می کند.
به یاد برادران نازنین حمزه سواری، زانیار و لقمان مرادی، فرزادکمانگر، علی صارمی، غلامرضا خسروی، رامین حسین پناهی، ریحانه جباری و شیرین علم هولی
سعید اقبالی / فروردین ماه ۱۴۰۱/ زندان رجایی شهر کرج.»
