Mehdi Kazemi, known as Baktash Abtin, was an Iranian poet, filmmaker, and political prisoner. His political activities began when he was injured during the protests in 2009. He joined the Iranian Writers' Association in 2010. After several arrests and court appearances, he was tried in 2019 in Branch 28 of the Revolutionary Court on three charges: "propaganda against the regime," "assembly and collusion with the intent to act against national security," and "encouraging women to corruption and prostitution." He was sentenced to six years in prison.
Abtin, who had been in prison since October 2020, faced various illnesses multiple times. In December 2021, he contracted COVID-19 for the second time, but prison authorities refused to send him to the hospital. Eventually, after his condition worsened, he was transferred to a hospital, where he was shackled to the bed. He fell into a coma on 1 January and passed away a week later.
Abtin began his documentary filmmaking career in the mid-2000s and made 19 documentaries until his death. His film "13 October 1937," based on the life of Loris Tjeknavorian, won the Best Feature-Length Portrait award at the sixth Cinema Verite Festival. His last work, "A Termite with Milk Teeth," a self-portrait, received an honorary diploma at the twelfth Independent Documentary Film Festival.
مهدی کاظمی (۲۵ آذر ۱۳۵۳ – ۱۸ دی ۱۴۰۰) معروف به بکتاش آبتین، شاعر، کارگردان فیلم و زندانی سیاسی اهل ایران بود.
فعالیت های سیاسی آبتین با حضور یافتن و مجروح شدنش در اعتراضات سال ۱۳۸۸ آغاز شد. او از سال ۱۳۸۹ به عضویت کانون نویسندگان ایران درآمد. وی پس از چند بار بازداشت و حضور در دادگاه، سرانجام در سال ۱۳۹۸ با سه اتهام «تبلیغ علیه نظام»، «اجتماع و تبانی به قصد اقدام علیه امنیت ملی» و «تشویق بانوان کشور به فساد و فحشا» در شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب محاکمه و به شش سال زندان تعزیری محکوم شد.
آبتین که از مهر ۱۳۹۹ در زندان به سر می برد، چند بار با بیماری های مختلفی روبه رو شد. او در آذر ۱۴۰۰ برای دومین بار به کرونا مبتلا شد؛ اما مسئولان زندان از فرستادنش به بیمارستان خودداری کردند؛ درنهایت پس از وخیم تر شدن حال جسمی اش به بیمارستان منتقل شده و در آنجا با پابند و زنجیر به تخت، بسته شد. وی در ۱۱ دی به کما رفت و یک هفته بعد درگذشت.
آبتین از میانهٔ دههٔ ۱۳۸۰، کار فیلم سازی مستند را به طور جدی آغاز کرد و تا هنگام مرگ، ۱۹ فیلم مستند ساخت. او با فیلم ۱۳ اکتبر ۱۹۳۷ بر اساس زندگی لوریس چکناواریان توانست جایزهٔ بهترین فیلم بلند پُرتره از ششمین جشنواره سینما حقیقت را به دست آورد. آخرین ساختهٔ او، موریانه ای با دندان های شیری — که یک اثر سلف پرتره بود — موفق به کسب دیپلم افتخار از دوازدهمین جشن مستقل سینمای مستند شد.
