Mahmoud Maleki, a resident of Najafabad in Isfahan Province, was injured by a gunshot wound to his side on 8 January 2026 and passed away the following day on 9 January 2026.
Sources close to his family indicated that Mahmoud Maleki was a truck driver and had a seven-year-old daughter. They reported that after his death was announced at the hospital, security forces prevented the family from taking possession of the body. The forces fired shots into the air and took the body away from the family.
According to those close to the family, Mahmoud Maleki's body was returned after approximately ten days, following the family's agreement to certain conditions. These conditions included not holding a public ceremony, limiting the funeral to fewer than 20 people, and refraining from using the word "martyr" on his grave. Despite the pressures, permission was eventually granted for his burial in Najafabad.
The family also reported that during this period, Mahmoud Maleki's father received calls from security forces suggesting that the death be declared as "martyrdom," a proposal that the family declined.
محمود ملکی، شهروند اهل نجف آباد استان اصفهان، روز ۱۸ دی ماه ۱۴۰۴ بر اثر اصابت گلوله از ناحیه پهلو زخمی شد و یک روز بعد، در ۱۹ دی ماه، جان خود را از دست داد.
به گفته منابع نزدیک به خانواده وی، محمود ملکی راننده تریلی بوده و یک دختر هفت ساله داشته است. آنان می گویند پس از اعلام مرگ او در بیمارستان، نیروهای امنیتی مانع تحویل پیکر شدند و با شلیک تیر هوایی، جسد را از خانواده جدا کرده و با خود بردند.
بنا بر گفته نزدیکان، پیکر محمود ملکی پس از حدود ده روز و با اخذ تعهدهایی از خانواده تحویل داده شد. این تعهدها شامل عدم برگزاری مراسم عمومی، محدود شدن تشییع به کمتر از ۲۰ نفر و خودداری از درج واژه «شهید» بر مزار بوده است. به گفته آنان، در نهایت با وجود فشارها، اجازه دفن او در نجف آباد صادر شد.
نزدیکان همچنین اعلام کردند که در این مدت تماس هایی از سوی نیروهای امنیتی با پدر محمود ملکی برقرار شده و پیشنهاد اعلام «شهادت» مطرح شده است؛ پیشنهادی که خانواده آن را نپذیرفته اند.
