Ashkan Sohrabi, an information technology engineering student at Azad University of Qazvin and a professional taekwondo practitioner with a second-degree black belt, was a passionate supporter of the Persepolis football team. Born into a family with a history of military service, he became a symbol of victimhood during the protests following the 2009 elections in Iran.
On the evening of 20 June 2009, despite his family's concerns, Ashkan left home, expressing his determination to defend people's rights. At approximately 7:30 PM, at the intersection of Boustan Saadi and Roudaki streets, he was shot by armed forces. Three bullets struck his chest, one of which ruptured his aorta.
In his final moments, he was held by his mother, who had reached the scene, and he expressed his pain. He passed away shortly after at Rasoul Akram Hospital.
His body was handed over to the family with the condition that no public ceremony would be held. Under strict security, he was buried in section 257 of Behesht Zahra Cemetery. During the burial, officials tore up announcements and confiscated the family's camera.
The criminal court declined to pursue the family's complaint, stating that filing a complaint against the government with the government itself was futile.
Despite repeated summonses to the Revolutionary Court, the Sohrabi family continued to seek justice. With no resolution in Iran, they referred the case to international bodies, resulting in Ashkan Sohrabi's inclusion in the list of victims of repression in a report by the United Nations Special Rapporteur.
اشکان سهرابی دانشجوی مهندسی فناوری اطلاعات دانشگاه آزاد قزوین، تکواندوکار حرفه ای (دارای کمربند مشکی دان ۲) و از هواداران پرشور تیم پرسپولیس بود. او در خانواده ای متولد شد که پیشینه حضور در جنگ و ایثارگری داشتند، اما خود او در جریان اعتراضات پس از انتخابات ۱۳۸۸، به یکی از نمادهای مظلومیت تبدیل شد.
در عصر ۳۰ خرداد ۱۳۸۸، اشکان علیرغم نگرانی های خانواده و با بیان جمله ی: «اگر من نروم، آن یکی هم نمی رود، چه کسی باید از حق مردم دفاع کند؟» از خانه خارج شد. حدود ساعت ۱۹:۳۰ در تقاطع خیابان بوستان سعدی و رودکی (سلسبیل)، هدف شلیک مستقیم نیروهای مسلح قرار گرفت. سه گلوله به سینه او شلیک شد که یکی از آن ها شاهرگ آئورت را پاره کرد.
او در لحظات آخر در آغوش مادرش که خود را به محل رسانده بود، گفت: «مادر، سوختم.» وی دقایقی بعد در بیمارستان رسول اکرم درگذشت.
پیکر او با تعهد مبنی بر عدم برگزاری مراسم عمومی تحویل و تحت نظارت شدید امنیتی در قطعه ۲۵۷ بهشت زهرا دفن شد. مأموران در مراسم خاکسپاری، اعلامیه ها را پاره کرده و دوربین خانواده را ضبط کردند.
دادسرای جنایی از پیگیری شکایت خانواده خودداری کرد و به آن ها گفت: «از دولت به خودِ دولت شکایت کرده اید و وقتتان را تلف می کنید.»
خانواده سهرابی علیرغم احضارهای مکرر به دادگاه انقلاب، از دادخواهی دست نکشیدند. با بی نتیجه ماندن شکایت در داخل ایران، آن ها پرونده را به نهادهای بین المللی ارجاع دادند که منجر به ثبت نام اشکان سهرابی در فهرست قربانیان سرکوب در گزارش «احمد شهید»، گزارشگر ویژه سازمان ملل شد.
