بهزاد مهاجر، مجرد و ساکن تهران بود که در جریان راهپیمایی عظیم و مسالمت آمیز ۲۵ خرداد ۱۳۸۸ ناپدید شد. به مدت ۴۰ روز در فهرست مفقودین قرار داشت تا اینکه پیکرش در شرایطی مبهم پیدا شد.
آخرین تماس بهزاد با خانواده اش ساعت ۹ شب ۲۵ خرداد بود؛ او از میدان آزادی تماس گرفت و فضای اعتراضات را آرام و شبیه به روزهای انقلاب ۵۷ توصیف کرد. پس از آن تماس، تلفن او خاموش شد و جست وجوهای مکرر خانواده در بیمارستان ها، کلانتری ها و زندان اوین به هیچ نتیجه ای نرسید.
پس از ۴۰ روز بی خبری، خانواده سرانجام در ۱۰ مرداد ۱۳۸۸ تصویر او را در میان عکس های جان باختگان در پزشکی قانونی کهریزک شناسایی کردند.
با وجود اینکه خانواده بارها به پزشکی قانونی سر زده بودند، مقامات مدعی شدند جنازه در ۳۱ خرداد تحویل سردخانه شده بود؛ اما تصویر او تا مرداد ماه در سیستم جست وجو قرار نگرفته بود.
بهزاد از ناحیه چپ سینه (روی قلب) و بازو هدف گلوله قرار گرفته بود. همچنین دندان هایش شکسته، دهانش زخمی و روی بدنش آثار کبودی دیده می شد.
پزشکانِ فامیل که پیکر او را دیدند، با مشاهده آثار چسب های بیمارستانی روی بدن، حدس زدند که او بلافاصله کشته نشده و چند روزی در بیمارستان بستری بوده است.
خانواده مهاجر با وجود فشارهای موجود، در دادسرای جنایی پرونده تشکیل داده و به عنوان شاکی، خواهان شناسایی و محاکمه قاتلان شدند. آنها تاکید کرد که به دنبال عدالت و نظام قضایی مستقل برای پیگیری این جنایت هستند.
پیکر بهزاد مهاجر در تاریخ ۱۱ مرداد ۱۳۸۸ در قطعه ۲۰۸ بهشت زهرا به خاک سپرده شد.
