Maryam Akbari Monfared, a political prisoner and one of the longest-serving female political prisoners in Iran, was released from Qarchak Varamin Prison after serving more than 16 years and 3 months in continuous imprisonment without any leave. During the 1980s, one sister and three brothers of this political prisoner were executed by the Islamic Republic of Iran.
In Esfand 1399, she was transferred from Evin Prison to Semnan Prison, where she spent the final part of her sentence before moving to Qarchak Varamin Prison.
While serving her fifteenth year in Semnan Prison, she was sentenced to an additional two years in prison. She faced charges including "propaganda against the Islamic Republic," "collusion and conspiracy against national security," "spreading falsehoods," "insulting the leadership," and "encouraging the public to disrupt public order" at Evin Prosecutor's Office.
It is noted that she was transferred from the women's ward of Evin Prison to Semnan Prison on 19 Esfand 1399.
On 21 Khordad 1399, she was summoned to Branch 2 of the Evin Prosecutor's Office for chanting slogans against the Islamic Republic on the night of 22 Bahman; however, she did not attend the session due to the absence of her defense attorney and the lack of written notification.
On 11 Farvardin 1397, in an open letter addressed to the judge of Branch 15 of the Tehran Revolutionary Court, she expressed her determination to seek justice not only for her siblings but also for her own life and the lives of her children, which she claimed had been taken from her.
Maryam Akbari Monfared was arrested on 30 December 2009 by agents of the Ministry of Intelligence and was charged with "moharebeh" (waging war against God) due to her membership in the Mojahedin-e Khalq Organization after being transferred to solitary confinement in Ward 209.
Following the commencement of legal proceedings on 1 June 2010, she was sentenced to 15 years in prison for "moharebeh" by Branch 15 of the Tehran Revolutionary Court, presided over by the same judge. This sentence was upheld by Branch 36 of the Tehran Court of Appeals.
On 4 May 2011, while in the women's ward of Rajai Shahr Prison in Karaj, she was transferred along with eight other female political prisoners to the women's ward of Qarchak Varamin Prison.
Two of her brothers were tried and sentenced to death by the Tehran Revolutionary Court in 1981 and 1984 for their alleged connections with the Mojahedin-e Khalq Organization, and their sentences were carried out. Additionally, her younger brother and sister, Abdolreza and Rogheyeh Akbari Monfared, were executed during the mass executions of political prisoners in the summer of 1988.
In Bahman 1395, Maryam Akbari Monfared submitted a complaint to the United Nations Working Group on Enforced or Involuntary Disappearances, requesting accountability from the Islamic Republic regarding the executions of her brother and sister.
Recently, the UN Working Group recognized Abdolreza and Rogheyeh Akbari Monfared as two of the numerous executed prisoners from the summer of 1988 and requested the Iranian government to conduct an investigation into their cases. It is noted that Abdolreza and Rogheyeh Akbari Monfared were among the political prisoners who were secretly executed shortly before the end of their prison sentences.
مریم اکبری منفرد، زندانی سیاسی و از باسابقه ترین زنان زندانی سیاسی در ایران، پس از تحمل بیش از ۱۶ سال و ۳ ماه حبس مداوم و محرومیت مطلق از حق مرخصی، سرانجام از زندان قرچک ورامین آزاد شد. یک خواهر و سه برادر این زندانی سیاسی در دهه شصت توسط جمهوری اسلامی ایران اعدام شده اند.
مریم اکبری منفرد در اسفند ۱۳۹۹ از زندان اوین به زندان سمنان تبعید شد و بخش پایانی محکومیت خود را در زندان سمنان و متعاقباً زندان قرچک ورامین سپری کرد.
در حالی که پانزدهمین سال حبسش را در زندان سمنان میگذراند، مجددا به دو سال زندان قطعی محکوم شد. او به اتهام های «تبلیغ علیه نظام جمهوری اسلامی»، «اجتماع و تبانی علیه امنیت کشور»، «نشر اکاذیب»، «توهین به رهبری»، «تشویق مردم به برهم زدن نظم عمومی کشور» در دادسرای اوین مورد تفهیم اتهام قرار گرفته بود.
لازم به ذکر است که این زندانی سیاسی، در تاریخ ۱۹ اسفند ۱۳۹۹، از بند زنان زندان اوین، به زندان استان سمنان منتقل شد.
مریم اکبری منفرد، در تاریخ ۲۱خرداد ماه ۱۳۹۹، در شعبه ۲ بازپرسی دادسرای زندان اوین به اتهام سردادن شعار علیه جمهوری اسلامی در شب ۲۲ بهمن احضار شد اما بدلیل عدم حضور وکیل مدافع وی و عدم ارسال ابلاغ کتبی از حضور در این جلسه بازپرسی سرباز زده بود.
در تاریخ ۱۱ فرودین ماه ۱۳۹۷، مریم اکبری منفرد در نامه ای سرگشاده که بعنوان جوابیه خطاب به ابوالقاسم صلواتی، قاضی شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران نوشته بود:”پر غرور و شعله ور با دلی سرشار از نشاط بعد از ۹سال زندانی که تک تک لحظه هایش را به آغوش می کشم نه تنها دادخواه خون خواهر و برادرانم می باشم، نه تنها دادخواه تمام زندگی ام که از من به یغما بردید می باشم، بلکه دادخواه ۹ سال زندگی کودکانم که از آنها دریغ داشتید و لحظه های کودکانه شان را به یغما بردید نیز هستم و خواهم بود.”
مریم اکبری منفرد، تاریخ ۹ دی ماه سال ۱۳۸۸، توسط ماموران وزارت اطلاعات بازداشت و پس از انتقال به سلول انفرادی در بند ۲۰۹ و طی مراحل بازجوئی با اتهام محاربه از طریق عضویت در سازمان مجاهدین خلق مورد تفهیم اتهام قرار گرفت.
با آغاز مراحل دادرسی در تاریخ ۱۱ خرداد ماه ۱۳۸۹، مریم اکبر منفرد توسط شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران به ریاست ابوالقاسم صلواتی از بابت اتهام محاربه از طریق عضویت در سازمان مجاهدین خلق به تحمل ۱۵ سال حبس تعزیری محکوم شد. این حکم پس از ارجاع به شعبه ۳۶ دادگاه تجدیدنظر استان تهران عیناً تائید شد.
در تاریخ ۱۵ اردیبهشت ماه سال ۱۳۹۰، مریم اکبری منفرد که در آن دوران در بند زنان زندان رجائی شهر کرج بسر می برد به همراه ۸ تن دیگر از زنان زندانی سیاسی به بند زنان زندان قرچک ورامین منتقل شدند.
دو بردار مریم اکبری منفرد در سالهای۱۳۶۰ و ۱۳۶۳ به اتهام ارتباط و عضویت در سازمان مجاهدین خلق توسط دادگاه انقلاب تهران محاکمه و به اعدام محکوم شدند و احکام اعدام آنها اجرا شد.
همچنین عبدالرضا و رقیه اکبری منفرد، برادر کوچک و خواهر مریم اکبری منفرد در سال ۱۳۶۷ و دوران اعدامهای گسترده در تابستان سال ۱۳۶۷ زندانیان سیاسی اعدام شدند.
در بهمن ماه سال ۱۳۹۵، مریم اکبری منفرد، شکایتی به گروه کاری ناپدید شدگان قهری سازمان ملل تسلیم کرد و از آنان خواست جمهوری اسلامی را درباره اعدام برادر و خواهرش پاسخگو کنند.
گروه کاری سازمان ملل اخیرا ضمن به رسمیت شناختن عبدالرضاو رقیه اکبری منفرد، بعنوان ۲ تن از مجموع بی شمار زندانیان اعدام شده در تابستان ۱۳۶۷ بعنوان ناپدیدشدگان قهری در نامه ای به دولت ایران خواستار انجام تحقیق در این زمینه شده بود.
لازم به ذکر است، عبدالرضا و رقیه اکبری منفرد، از جمله زندانیان سیاسی بودند که مدت زمان کمی به پایان محکومیت حبس آنها مانده بود بطور مخفیانه اعدام شدند.
